|
Ellerimiz...
Utandi dualara bile kalkmaya
Zalimin tepesine inmesi gereken ellerimiz...
Kapandi gözlerimiz sevgiye
Kapandi, iki damla yas için bile halimize, kendimize
Omuzlarimiz...
Etten örülmüs, birbirine kenetlenmis duvar gibi olmasi gereken omuzlarimiz
Uzaklasti birbirinden, namazda bile.
Ayaklarimiz sürünür oldu, küçücük bir iyilige
Cihada cagrildiginda, bir an bile tereddüt etmeyen ayaklarimiz,
Duymaz oldu kulaklarimiz, selam vermeye çekinen agizlardan fisiltiyla çikan Allah'in selamini
Onu bile esirger olduk kardesimizden
Ve yüzlerimiz....
Paramparça olan kalplerimiz gibi hala suursuzca secdelere kapanan yüzlerimiz.
Dudaklarimiz..
Dualarda titremeyen ve her zaman hayir sözler söyleyen dudaklarimiz vardi.
Öper oldu Ebu Leheb'lerin kuruyasi ellerini
Dualarimiz vardi içten, yürekten
Zalimlerden merhamet dilenir oldu dualarimiz
Sadece Allah'tan rahmet bekleyen...
Boyunlarimiz egildi insanlar önünde
Allah'a egilmeyen
Ve bunca isyanimiz üzerinde, bir tek umudumuz kalsin Rabbimiz'den.
Affetsin bizler, bagislasin
Ve yeniden, yeniden güç versin
Müslümanca, yasamak için
Abdullah Taskiran
 |
Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz
Kültür-Edebiyat 
